De zorgen om Hans blijven en dat is niet alles

Vandaag een tweede bericht omdat ik het van me af wil schrijven. Vanaf zaterdag ligt Hans alleen maar op de bank. Moe, moe en nog eens moe. Vanmorgen moest hij naar de HA om zijn oren uit te laten spuiten. Dit liep flink uit en hij zei: Peet ik voel het weer opkomen. Ik wilde gaan vragen waarom het uitliep toen een assistente mij voorbij liep en zijn naam riep. Gelukkig zei ik en lopend naar de onderzoekskamer vertelde ik mijn verhaal, ook van afgelopen zaterdag. Ze had een spoedgeval er tussen gekregen en daarom liep Hans zijn afspraak uit.

Maar goed....ze heeft overlegd met de arts en de oren uitgespoten want dat kan ook soms de oorzaak zijn. Het werd helaas daarna niet beter en terug bij de arts is er een hartfilmpje gemaakt, CRP waarde geprikt (omdat ik sprak over de bacterie waar de LA nu ook naar op zoek is), bloedruk gemeten, het ambulance verslag van zaterdag gelezen en er werd weer niet echt iets gevonden. Okay dan nog een optie is urine inleveren en onderzoeken.

Vanmiddag ben ik met de urine terug gegaan, mocht wachten op de uitslag en toen schrok ik wel. Er was een spoor van bloed gevonden. Kan wijzen op een urineweg infectie, blaas of nier problemen of iets met de prostaat. De urine gaat morgenochtend mee naar het ziekenhuis om op kweek te zetten en op z'n vroegst krijgen we dinsdag de uitslag hiervan. Soms hebben ze langere tijd nodig vertelde de assistente me.

Komende week zo wie zo een drukke week omdat we ook weer naar de LA moesten voor de uitslagen. Spannend of ze die bacterie toch weer in zijn longen actief zien of niet want hij is al maanden niet echt in orde en het lijkt zich nu allemaal op te stapelen.

We zullen dus geduld moeten hebben voor nu. Wat ik nog niet verteld heb is dat mijn broertje in het ziekenhuis ligt op de hartbewaking sinds zaterdag, sinds Hans zijn verjaardag. Ik leef nu op de automatische piloot want anders gaat het ook met mij niet goed...verwerken komt later wel.