Mevrouw Broens

Het is weer donderdag, tijd voor onze wekelijkse kerstkaart.

Een tijdje terug, ik bedoel hiermee toch een maand of 8 geleden liepen Hans en ik richting supermarkt hier in het dorp. We kwamen mevrouw Broens tegen. Ze woont bij ons om de hoek en op dat moment wisten we niet hoe ze heette, alleen waar ze woont. Ze is 91 jaar en haar 97 jarige man is uit huis geplaatst ivm dementie. Zij kon hem niet meer verzorgen. Ze liep heel onzeker en voor ons duidelijk dat ze hulp nodig had. We hebben een praatje gemaakt en ze kon niet meer lopen. Als je deze leeftijd hebt en je moet dan nog ruim 500 meter (schat ik zo) lopen is het knap ver. We hebben haar beide ondersteund en samen met haar richting haar huis...en opeens ging het echt niet meer. Ik heb Hans gevraagd onze auto op te halen zodat we haar de laatste meters met de auto naar huis konden brengen en dat deden we.

We hebben haar mee in huis geholpen en die dag bleef ze in ons hoofd. Ik ben naar haar toegegaan om een kaartje in de bus te doen met onze telefoonnummers erop...dat ze ons gerust mocht bellen als ze iemand nodig had. Op het moment dat ik de hoek om loop richting haar huis, met mijn kaartje in de hand zie ik haar zoon (dat wist ik toen nog niet) en haar schoondochter. Ze bleek hun te hebben gebeld en verteld dat er lieve mensen waren die haar thuis gebracht hadden. Ik heb even een praatje gemaakt en hun mijn kaart gegeven.

Maanden later ging onze telefoon. Een, zo klonk ze voor ons, verstrooide oudere dame waarvan ik even dacht dat ze een verkeerd nummer had gebeld...tot ze zei: jullie waren zo lief om mij thuis te brengen met de auto en toen viel het kwartje. Ze was zo dankbaar en wilde ons uitnodigen voor een kopje koffie en dat hebben we gedaan. Zelfs met vlaai erbij.

Ze vond mijn kaartje zo leuk en dat had ze nog op haar kastje staan en dat vond ik zo lief dat ik haar beloofde haar voor dit jaar een kerstkaart te sturen omdat ze het zo enorm waardeert.

Ze heeft ons de oren van de kop af gepraat want ze vond het zo leuk dat we koffie kwamen drinken. Voor ons iets kleins en voor haar zo groot. Fijn dat we dit voor haar konden doen. Daarom is dit kaartje voor haar. Dit bericht maakte ik een aantal maanden geleden omdat ik met de hitte op de kamer niet kan knutselen dus werkte ik hard vooruit om voor de zomermaanden ook de kerstkaarten al klaar te hebben... en dan opeen krijgt dit bericht een hele nare wending.

Haar man is in maart overleden (ik had dit bericht al klaar staan sinds februari en schoof het telkens vooruit omdat het een kerstkaart was en deze toch pas met kerst gestuurd zou worden) en blijkt zij vorige maand ook te zijn overleden. 
Wij hoorde dit pas afgelopen zaterdag en ik heb alsnog een kaartje in de brievenbus gedaan voor haar kinderen en kleinkinderen.

Dit kaartje zal dus niet naar mevr. Brouns gaan. Zo jammer want ze genoot ook zo van mijn vorige kaartje waarop ik onze telefoonnummers schreef en dat ze ons gerust mocht bellen als het nodig was.

Met deze kaart doe ik mee bij: 52weekstochristmas.

Lieve groet vanuit 

Verder een emotionele week met goed en ook veel verdrietig nieuws. Goed nieuws is dat Suuz het zo goed maakte dat ze alweer thuis is en het record verbroken heeft in het herstel van deze operatie. Wat een bikkel hé? Ben zo enorm trots op haar.

Verdrietig dat Mevr Brouns is overleden en wij dit niet hebben meegekregen. Ook 2 deuren van ons vandaan is de buurvrouw afgelopen maandag overleden waar ik dinsdagavond een kaartje in de bus gedaan heb. Er word in besloten kring afscheid genomen. Het was al met al een heftige week.